Mijn knieblessure

Heel af en toe valt er nog eens een berichtje in mijn mailbox als reactie op deze blog. Mensen die geschokt zijn door sommige beelden en beschrijvingen, mensen die dezelfde operatie ondergaan hebben of nog moeten ondergaan.

Ik zie nu net dat het al bijna 2 jaar geleden is dat ik nog iets heb gepost op deze blog en het is al bijna even lang geleden dat ik er nog eens naar komen kijken ben.

Hoe gaat het nu met mij?
Ik kreeg ooit de vraag "En gaat dat nog goed komen?" en het antwoord is eigenlijk: niet helemaal.

Hoewel ik me niet echt meer kan herinneren hoe die mediale pijn twee jaar geleden voelde, is het toch niet 100% in orde. De knie zit stevig, dat voel ik wel, zelfs steviger dan mijn linkerknie, die nu een beetje lastig begint te doen. Voetballen doe ik niet meer, maar deze zomer heb ik wel getennist en dat ging.

Ik ben wel gevoeliger geworden voor ontstekingen die heel af en toe de kop opsteken. En dan is het eigenlijk die grote beenzenuw die zich vooral veruitwendigt aan mijn knie.

Eigenlijk heb ik elke dag wel nog last. Vooral de soepelheid van de knie is een probleem. De overgang van strekken en plooien is eigenlijk veel te stroef. Ik zit dan ook ganse dagen achter een bureau en veel beweging heb ik niet doorheen de dag.  

Toch had ik afgelopen zomer - het was dan ook een droge - helemaal niet te klagen. Nu het weer verandert, voel ik dat wel goed.

Al bij al is het dus redelijk goed, maar niet perfect...

Ik heb al mijn ziekenhuisbezoeken wat laten bezinken voor ik hier nog wat post.

Na mijn consultatie bij Dr Dick ben ik nog eens langsgegaan bij Dr Cottenie. Hij zei van de kiné af te wachten en als het na een maand of twee niet beter was, al dan niet beslissen om een kijkoperatie te laten doen.

Ik heb het ook eens doorgepraat met mijn kiné en hij denkt ook dat die mediale pijn vanzelf zal overgaan, maar dat het nog een tijdje kan duren.

Daarom ga ik het nog een paar maanden afwachten.

Ik moest dus eigenlijk gaan voor een loopanalyse... gemakkelijke woorden gebruiken is er tegenwoordig niet meer bij.

De loopanalyse is niet gebeurd omdat Dr. Dick van mening is dat het geen zin heeft om dit op dit moment te doen. Ik moest eerst gaan staan en toen gaan liggen. Hij merkte op dat ik nog enkele graadjes mis voor een volledige strekking. Passieve strekking lukt volledig, dus kan er aan een actieve volledige strekking gewerkt worden. Hij vermoedt dat die mediale pijn daar dus mee te maken heeft.

Als die strekking volledig in orde is en de pijn zou er na 6 weken tot 4 maanden nog altijd zijn, dan zou hij een loopanalyse doen. Maar hij denkt dat het vanzelf zal overgaan. Hij heeft ook een VKB-reconstructie gehad en zelf 1,5 tot 2 jaar gesukkeld. Vooral niet panikeren...

Ik moet vorige woensdag na twee weken terug op consultatie bij de Dr. Omdat er geen spectaculaire verbetering is opgetreden met de Apranax, heeft hij me nu doorverwezen naar Dr. Dick, een fysiotherapeut-revalidatiespecialist. Hij gaat op 5 november een onderzoek uitvoeren waarvan ik de naam vergeten ben.

Op 7 november moet ik dan terug bij Dr. Cottenie om de uitslag te bespreken.

Als het tot een operatie zou komen, gebeurt dat via kijkoperatie en zal het minder ingrijpend zijn. Leuk is wel anders. Hopelijk komt het zo ver niet.

Uit de MR van vorige week woensdag zijn geen letsels gebleken. De voorste kruisband ziet er goed uit en er is geen aanwijzing voor een meniscus- of ander bandletsel.

Omdat ik toch nog pijn heb aan de binnenkant van mijn knie, liet de dokter maandag nog een echografie doen, maar ook daarop was niets te zien.

Hij vermoedt nu dat het zou gaan om een ontsteking, misschien synovitis (onsteking van het gewrichtsvlies). Ik heb voorlopig weer Apranax voorgeschreven gekregen en binnen 2 weken moet ik terug op consultatie. Als het echt niet zou beteren, moeten ze de knie opnieuw openmaken.

MRI staat voor Magnetic Resonance Imaging. Andere benamingen zijn NMR (nucleaire magnetische resonantie) en KST (kernspintomografie). Het is een methode om doorsnedefoto’s te maken van het menselijk lichaam in elke gewenste richting.

Principe

Het apparaat voor dit onderzoek is een zeer krachtige magneet waarin radiogolven gestuurd worden. De grote magneetspoelen vormen een wijde buis of een tunnel. Patiënten worden centraal in deze tunnel geïnstalleerd op een verschuifbare tafel. Om de radiogolven te kunnen opvangen wordt een ontvangstantenne geplaatst rond het te onderzoeken lichaamsdeel (de knie in mijn geval).

Door de combinatie van magnetisch veld en radiogolven kunnen waterstofatomen in het lichaam opgespoord worden. Met behulp van een computer kunnen op basis van de waterstofspreiding in het lichaam, schijfbeelden in drie dimensies samengesteld worden.

Voorbereiding

Voor het onderzoek van start kan gaan, moeten patiënten bij de dienst medische beeldvorming een vragenlijst invullen. Het is zeer belangrijk om deze vragenlijst goed in te vullen, want onder bepaalde omstandigheden mag absoluut geen MRI-onderzoek uitgevoerd worden Dit is het geval bij mensen met een pacemaker, een inwendige defibrillator, een binnenoorimplantaat of een magnetisch geplaatst kunstgebit.

Omwille van de sterkte van het magneetveld mag men het apparaat niet benaderen met metalen voorwerpen (haarspelden, kunstgebit, horloge, juwelen, riem, bretellen, sleutels, bankkaart, munten, ...).

Principe

De patiënt wordt zo comfortabel mogelijk geïnstalleerd op de onderzoekstafel (over het algemeen liggend op de rug).

De MR-verpleegkundige plaatst de juiste ontvangst-antenne (coil) rond het te onderzoeken lichaamsdeel dat bij voorkeur in het midden van de tunnel ligt.

De patiënt krijgt de mogelijkheid om naar aangename muziek te luisteren (eventueel met hoofd-telefoon; afhankelijk van de gebruikte antenne).

Gedurende het hele onderzoek wordt de kamer, waarin de patiënt zich bevindt, dicht gedaan. De verpleegkundige zit achter het raam, en kan de patiënt perfect zien en horen. Om de patiënt volledig gerust te stellen, krijgt hij/zij een gummi-peer (bel) in de hand. Als hij/zij hierop knijpt komt de verpleegkundige onmiddellijk tot bij hem/haar.

Wanneer het onderzoek begint, wordt aan de patiënt (via interfoon) gevraagd om niet meer te bewegen en rustig door te ademen. Indien de patiënt een kloppend geluid hoort (wat minutenlang kan aanhouden), dient hij rustig te blijven liggen. Dit is zeer belangrijk opdat de beelden scherp zouden zijn, om vervolgens een juiste diagnose te kunnen stellen.  

Het onderzoek duurt tussen 15 en 30 minuten.

Meer technische uitleg

Voor wie meer geïnteresseerd is in de technisch kant van deze vorm van medische beeldvorming, kan terecht op de website van het ziekenhuis van Oost Limburg.

Joëlle Geerts, studente Biomedische wetenschappen aan de Universiteit Hasselt geeft een meer technische uitleg. Je kan haar tekst hier nalezen:
http://www.zol.be/Internet/MBV/MBV.asp?id=942

Het apparaat is niet tilt geslagen, de metalen kram in mijn knie heeft zich koest gehouden, en op wat lichte nervositeit na kon ik na een kwartiertje kloppende geluiden te aanhoren de onderzoeksruimte verlaten.